Als je gaat scheiden, komt er een vloedgolf aan meningen van anderen over je heen. Naast je eigen strubbelingen, sores en verdriet, meent de hele wereld er iets van te moeten vinden. Daar kunnen fijne adviezen bij zitten, goede tips en rake opmerkingen. Veelal zijn het echter ook meningen waar je niet om gevraagd hebt, waar je niet op zit te wachten en niet mee geholpen bent. Want: de keuze om te gaan scheiden maak je niet zomaar. Niemand gaat hierin over één nacht ijs. En de buitenwereld, hoe betrokken ook, ziet nooit het hele verhaal. Door die wirwar van meningen kun je echter wel onzeker worden over je keuze. Heb ik niet te snel opgegeven? Had ik niet moeten vechten? Help ik mijn kinderen nu de afgrond in? Wat als ik over een paar jaar spijt krijg?
Meningen
Ik heb ze allemaal gehoord. Dat ik mijn kinderen de afgrond in zou helpen. Dat ik had moeten vechten, en dat er tegenwoordig maar zo snel opgegeven wordt. ‘Had je niet dit of dat kunnen doen?’ Dat we allemaal wel eens lastige tijden kennen. En zelfs: ‘je werd toch niet geslagen? Waarom ga je dan weg?’ Overigens kwamen al deze opmerkingen van mensen uit een andere generatie. Voor wie ‘niet geslagen worden’ blijkbaar al voldoende is. Gelukkig kon en kan ik dat makkelijk van me af laten glijden. Besef ik dat ik die mensen geen verantwoording hoef af te leggen en sta ik nog steeds achter deze keuze. Echter is het vraagstuk ‘scheiden of blijven: wanneer blijf je vechten en wanneer geef je op’ wel een onderwerp waar ik zo nu en dan over nadenk en met mijn omgeving over filosofeer. Want is een scheiding in gang zetten eigenlijk wel opgeven? En is zogenoemd ‘blijven vechten’ eigenlijk wel zo dapper?
Het verhaal over mijn scheiding: Als het vuur gedoofd is
Opgeven
Zo voelt het wel, als je na jaren de handdoek in de ring gooit. Als opgeven. Je bent een verbintenis aangegaan, met alle goede voornemens die erbij horen. Ook al weet je dat 1 op de 3 huwelijken het niet redt, jij hoort zeker weten bij die andere groep. Dit is meant to be, happily ever after en echte liefde. Ook als je niet getrouwd bent en je bent lang bij elkaar, geef je dat niet zomaar op. Er zijn misschien kinderen, er is een huis, er is familie en gezamenlijke vrienden.. Uit elkaar gaan behelst veel meer dan alleen de liefdesrelatie verbreken. Dat doe je niet zomaar. Je vecht ervoor! Of… je hobbelt door. Creëert een soort gedoogbeleid waarin je inderdaad dingen gaat denken als: ‘zo slecht heb ik het toch nog niet’ en ‘het is beter voor mijn kinderen als ik blijf’. Is dat vechten? Of is dat juist opgeven? Wat je dan opgeeft, is je eigen geluk. Je gaat voor ‘oké, mwah’ in plaats van ‘fantastisch’.
Nu wil ik niet zeggen dat je dan maar moet scheiden als het even niet lekker loopt. Want scheiden is niet iets om te promoten, dat doe je echt alleen als het niet anders kan. Maar ik vind het het tegenovergestelde van opgeven. Juist de stap nemen om uit elkaar te gaan vergt heel veel moed en kracht. Veel meer dan maar blijven doormodderen.
Vechten
Ook vechten vind ik geen goed woord in deze situatie. Als je ‘vecht voor je huwelijk’ bedoelen we daar meestal mee dat je gemotiveerd bent om het te laten slagen. Dan ga je misschien lange gesprekken voeren, naar een psycholoog of samen in therapie, geforceerd uit eten en elke dag aan elkaar vertellen wat je zo waardeert in elkaar. Dit kan een gevecht zijn, ja. Maar eerlijk? Als dit voelt als een gevecht, dan vraag ik me af waar je mee bezig bent. Want waarom koste wat kost doorgaan? Wie is daarbij gebaat?
Besluit je echter uit elkaar te gaan, laat dan ook het vechten achterwege. Want ook in dat geval heeft niemand er iets aan. De weg naar de beslissing toe kan wel een enorme struggle zijn. Een inwendig gevecht. Een constant afvragen: wat ga ik doen? Hoe gaat het worden? Ga ik iedereen om mij heen pijn doen? Gaat het echt wel beter worden? Kan ik zo doorgaan of lukt dat echt niet meer? Hoe zal de ander reageren, de kinderen, de omgeving? Heb je alles op een rijtje gezet, de moed bij elkaar geraapt, heel diep ademgehaald, nog een keer gekotst van ellende (doen we bijna allemaal) en gooi je dan het hoge woord eruit: dan begint de vrije val. Na het gevecht met jezelf kom je in een rollercoaster van emoties terecht. Dat interne gevecht zet zich voort, want waar ben je aan begonnen? Was dit echt wel nodig? Wat doe ik de ander aan?
Vertrouwen
Hopelijk zijn er dan ook mensen die je steunen. Die zien hoe dapper je bent. Die het niet hebben over ‘vechten’ of ‘opgeven’, maar er gewoon op vertrouwen dat jij alles hebt gedaan wat in je macht lag en dat je nu een beslissing maakt waar je achter staat. Maar vooral hoop ik dat je dat vertrouwen uit jezelf haalt. Dat je, hoe rot het ook voelt, van binnen weet dat het niet anders kon, dat je het juiste doet, en dat dit uiteindelijk voor iedereen beter is. Dat niet iedereen dit kan inzien is jammer, en komt deels doordat tijden nu gewoon veranderd zijn. Laat mensen die zo negatief zijn echter links liggen, je hebt er niets aan en negen van de tien keer zoeken ze alleen maar bevestiging voor hun eigen situatie.
Dus vechten of opgeven? Ik wil deze woorden eigenlijk niet meer horen. We doen allemaal wat we denken dat goed is, en vaak kunnen we daar best wat steun bij gebruiken. Twijfel je nog? Neem vooral geen overhaaste beslissing, het moment waarop je weet wat je moet doen komt vanzelf.
Nog meer lezen?
Dit moet je allemaal regelen als je gaat scheiden
Als vrienden uit elkaar: dat kan toch niet?
De feestdagen vieren na een scheiding
Ikea voor alleenstaande vrouwen
Bij Saar Magazine kun je de cursus ‘weg met je relatietwijfel’ doen
- Ik ga de Vierdaagse lopen! - 10/04/2026
- Wandelen is niet alleen voor boomers - 01/04/2026
- De badkamer renoveren: wat, wanneer en hoe? - 31/03/2026
Geef een reactie