De laatste update uit Australië is al een paar weken geleden, en 15 jaar geleden gebeurde er in de periode eind oktober tot eind december een heleboel in het zonnige Australië. Achtereenvolgens inde ik mijn verjaardagscadeau (een tongpiercing), deden we wat sightseeing rondom Alice Springs waarbij we vooral veel rode bergen zagen, en vertrokken we richting Darwin en daarna de Oostkust. Ik praat je even bij.
19 november 2003: Ayers Rock en King’s Canyon
Hallo allemaal! Weer even een berichtje uit het bloedhete Alice Springs. Inmiddels zit ons werk in het Novotel erop. Gelukkig mochten we na de laatste werkdag (vrijdag) nog tot maandag blijven in het Novotel, en al onze vrienden mochten hier ook overnachten. Dat was relaxed! Inmiddels is de hele groep van 10 weer bij elkaar en dit hebben we gevierd met bier en tequila in de Saloon, de enige bar in dit gehucht. Nou, dat hebben we geweten. Meerdere mensen hebben gekotst (ik niet) en een van ons is in een winkelwagentje naar huis geduwd.
Verder begin ik te wennen aan mijn verjaardagscadeau, ik praat weer normaal en net zoveel als eerst. Dat is wel fijn, vooral voor mezelf.
Au 
En ook nog met blond haar
Maandagochtend moesten we toch vroeg vertrekken om naar Ayers Rock te gaan, 450 km hier vandaan. Daar huurden we een huisje voor zes personen (vier waren ineens onzichtbaar). Beter dan kamperen want het regende hier keihard. Doet het nooit, maar ja, waar ik ben daar is regen (in 2018 nog steeds, red.) Gelukkig klaarde het op en hebben we zowel de zonsondergang als zonsopgang kunnen zien bij Ayers Rock, dé toeristentrekpleister van Australië.
Ayers Rock! 
Selfies bestonden nog niet
Overstroomde wegen
Daarna zijn we als de wiedeweerga naar de andere toeristentrekkers de Olga’s en daarna naar King’s Canyon gereden, teneinde de Japanners in ons gerust te stellen. Dat laatste was een moeizame tocht: King’s Canyon bleek iets verder dan we dachten. Het laatste stuk in het donker was lastig, zeker omdat er wegen overstroomd waren en een van onze auto’s vast kwam te staan. Even duwen en hop, uiteindelijk waren we om 21.00 uur in King’s Canyon.
Toen weer op tijd naar bed en hop, weer om 4.00 uur opstaan voor de zonsopgang. Tja, je bent hier maar één keer! Het is hier wel zo gruwelijk heet dat je van alles gaat zweten, zelfs ademhalen. Maar ja, dat moet af en toe toch, dus we accepteren het maar en denken aan november in Nederland. En dan zijn we ineens weer heel dankbaar voor die hitte.
Morgen terug naar Alice Springs voor nog één nachtje, en dan reizen we eindelijk door naar het noorden, waar het regenseizoen in volle gang is. Ben benieuwd!
26 november 2003: dieven in Darwin…
Helaas ging het daarna wat minder goed met mijn reisplan, omdat er dieven kwamen die wat roet in het eten gooiden. Samen met Martijn, Pieter en Roos vertrok ik naar Darwin om daar te genieten van het tropische klimaat en de jungle. Een stad die ik niet over wilde slaan, en gelukkig konden we logeren op het terrein van familie van kennissen. Tot het dus mis ging…
Kikkers, slangen en spinnen.
Met drie van mijn reisgenoten ben ik beland in het subtropische Darwin. Man, ik dacht dat ik het eerder warm had, maar dit slaat echt alles! En dat niet alleen: als je denkt dat Australië bekend staat om zijn enge dieren, dan klopt dat vooral voor het Northern Territory. Er zitten kikkers in de wc (van die grote gifgroene met zuignap-pootjes) en slangen en spinnen waar je maar kijkt. Je moet hier bij elke stap goed nadenken. Oh en: zeker geen verkoeling zoeken in het water, want daar zitten krokodillen. Dus.
Na een overnachting op een parkeerplaats bij een tankstation (waar achteraf eerder bloggers ontvoerd en vermoord bleken, beetje jammer) bereikten we Darwin. We zetten ons kamp op bij een heel aardig gastgezin, en besloten Darwin te verkennen. Gisteren gingen we naar East Point, een schiereilandje met een mooi uitzicht over de stad en een klein strandje. Je mag hier nu niet zwemmen in de zee vanwege de levensgevaarlijke kwallen (ook dat nog) maar even lopen is wel lekker.
Alles weg
Helaas kwamen we na een halfuurtje van een koude kermis thuis: in onze auto was ingebroken en mijn rugzak was weg. Mijn rugzak met ALLES erin, die ik vanwege de hitte dus even niet mee had. Foto’s, digitale camera, dagboek, paspoort, rijbewijs, tickets, creditcard… alles was weg. K*T. We belden direct 112, wat niet zoveel nut had. Deze plek bleek bekend te staan om de rovende aboriginals. Gelukkig wist ik het telefoonnummer van de Rabobank uit mijn hoofd (fijn zo’n geheugen) en kon ik direct mijn passen blokkeren.
Bij de politie werd een proces-verbaal opgemaakt. Die zou ik nodig hebben om een nieuw paspoort, tickets, rijbewijs en alles aan te vragen. Och hemel, maar hoe dan? Ik weet het even allemaal niet meer, maar het ziet ernaar uit dat ik voorlopig niet thuis ga komen. Gelukkig heb ik mijn vrienden hier die me helpen. Zo fijn!
Geen consulaat
Tja, het bleek allemaal nog niet zo makkelijk. Australië is een groot land en omdat de Northern Territory geen officiële staat is, kon ik in dit gebied geen nieuw paspoort aanvragen. Hier was namelijk geen consulaat gevestigd. Door de ambassade werd ik van het kastje naar de muur gestuurd. En de verzekering gaf niet thuis: spullen in je auto laten staat voor hen gelijk aan je spullen in de achterbuurt weggeven aan iedereen. Daar krijg je niets voor.
Kortom, het had nogal wat voeten in de aarde voordat ik eindelijk een paspoort, rijbewijs en tickets had, toegang had tot welke rekening dan ook, en aan het werk kon om geld te verdienen. Hoe ik niet onder een brug beland ben lees je volgende keer.
- De onzichtbare kracht van greeploze keukens - 30/11/2025
- De leukste hotels met waterpark op de Canarische Eilanden - 27/10/2025
- Moet ik aan (Korean) skincare gaan doen? - 12/10/2025
Geef een reactie