Hoogbegaafdheid
De afgelopen weken kwam hoogbegaafdheid weer in het nieuws. Er stonden een fantastische columns in Trouw van Ingrid Weel, journaliste en moeder van hoogbegaafde kinderen. Voor mij een door en door herkenbaar stuk, voor velen echter een startschot om in de reacties eens lekker los te gaan op ‘ouders die hun kind hoogbegaafd vinden’
Het woord ‘hoogbegaafd’ roept schijnbaar irritatie op. Ook bij Vrouw.nl bleef dit niet onopgemerkt. Al snel verscheen er een artikel van een moeder die benadrukt hoe gemiddeld haar kinderen zijn. En vraagt wat we vinden van de ’trend’ om onze kinderen hoogbegaafd te noemen.
Tja, wat vind ik daarvan? Ik vatte dit artikel van vrouw.nl zelf op als kritiek. Kritiek aan ouders die hun kind wél hoogbegaafd noemen. Ik ben namelijk zo’n moeder! Hoewel ik alle schijn tegen had beweerde ik dat mijn kind hoogbegaafd was. Ik zag ze al zuchten, die juffen, als ik weer binnenstapte. Naast hoogbegaafd ben ik ook hoogsensitief, en ik voelde aan alles dat ze me niet geloofden.
Uiteindelijk bleek mijn kind wel degelijk hoogbegaafd. Net als ik. En kwam daar een groot deel van zijn (en mijn!) problemen vandaan. Maar het is lastig om zo ver te komen, om werkelijk de diagnose te krijgen. En daarna goede begeleiding te regelen. Het vereist een hoop doordrammen. Wij, de moeders van echt hoogbegaafde kinderen (getest en wel), wij hebben namelijk de schijn tegen. Omdat alle ouders blijkbaar denken dat hun kind hoogbegaafd is, en de omgeving er per definitie al vanuit gaat dat je als ouder niet de waarheid spreekt.
Trend
Die trend, dat alle ouders denken dat hun kind hoogbegaafd is, herken ik overigens niet. De ouders in mijn omgeving die hun kind hoogbegaafd durven noemen hebben allemaal gelijk. Ik lees wel over die trend, bijvoorbeeld in reacties op artikelen op internet. Maar die neem ik meestal niet zo serieus. Het is toch een bepaald type mensen dat reageert op internetartikelen. Dat valt mij tenminste op. Reageerders zijn meestal vrouwen, soms mannen, vaak van middelbare leeftijd, met een ietwat verzuurd wereldbeeld. In hun reacties gebruiken ze termen als ’tegenwoordig’ ‘iedereen’ ‘altijd’. Ze hebben alle kennis in huis en ventileren dit graag, ook weer niet gehinderd door enige wetenschappelijke onderbouwing of statistieken.
Die reageerders roepen heel hard dat ‘alle ouders hun kind tegenwoordig hoogbegaafd vinden’ dat ‘hoogbegaafd een excuus is geworden voor ouders die hun kinderen slecht opvoeden’ en ‘dat kinderen weer gewoon kind moeten zijn’. Die laatste krijgt altijd veel bijval, overigens.
Pushende ouders
In mijn artikel over pushende ouders schreef ik al dat ik dit anders ervaar. Maar dat kan een regionaal verschil zijn. Ik hoor om me heen vooral ouders die vinden dat hun kinderen níet op hun tenen moeten lopen. En bij de ouders van slimmere kinderen wordt door de ouders gezegd dat deze kinderen best voorlijk zijn, maar absoluut niet hoogbegaafd. Zelfs al druipt het er vanaf. ‘Hoogbegaafd’ lijkt, als ik om me heen hoor, juist een scheldwoord. Iets wat je koste wat kost moet voorkomen of bagatteliseren. Gemiddelde kinderen, die willen we hier graag. Met hun beide benen op de grond.
Lees ook: waarom zou je een IQ test laten doen?
Interessant, er is dus een soort tweestrijd. Ouders die heel graag willen dat hun kind hoogbegaafd is (die ik dus niet ken) en ouders die dit woord vreselijk vinden en een gemiddeld kind willen. En de ouders die werkelijk een hoogbegaafd kind hebben? Die hebben van allebei last.
Hoogintelligent
Wat volgens mij belangrijk is om te weten, is dat er een wezenlijk verschil is tussen hoogbegaafd en hoogintelligent. Het is goed om je te realiseren dat je als hoogintelligent kind een stuk makkelijker mee komt op school en in de maatschappij dan als hoogbegaafd kind. Ik denk zelfs dat alle ouders wel zouden willen dat hun kind in bepaalde mate hoogintelligent is, dáár wordt het leven namelijk wel een stuk makkelijker door.
Onderstaande tabel heb ik gekopieerd van een andere website, eigenlijk een citaat om mijn verhaal te ondersteunen. Ik heb de tabel van psychologiemagazine.nl maar hij is op meer plaatsen te vinden.
| Hoog-intelligent | Hoogbegaafd |
| Kent de antwoorden | Heeft altijd vragen |
| Is ervaren in het van buiten leren | Is een groot gisser (probeert uit de context af te leiden) |
| Geïnteresseerd in objecten | Een zeer nieuwsgierig onderzoeker |
| Is gefocust en oplettend in de les | Is diep mentaal en fysiek betrokken, soms afwezig, wegdromend |
| Houdt van simpele logica | Drijft op complexiteit |
| Houdt van woorden | Heeft vaak een ongewone, complexe woordenschat |
| Heeft goede ideeën | Heeft flitsende, gekke, onnozele en vreemde ideeën |
| Werkt hard | Probeert en test uit |
| Beantwoordt de vragen | Discussieert in detail, is kritisch, bewerkt stellingen |
| Presteert bovengemiddeld in de klas | Kan bovengemiddeld, maar ook gemiddeld of beneden gemiddeld presteren |
| Luistert met interesse | Laat sterke gevoelens en opinies zien |
| Leert gemakkelijk | Weet het vaak al |
| 6 tot 8 herhalingen nodig voor meesterschap | Meesterschap na 1 tot 2 keer oefenen |
| Begrijpt ideeën | Ontwikkelt en bewerkt ideeën |
| Geniet van leeftijdgenoten | Prefereert vaak ouder gezelschap |
| Begrijpt de bedoeling of betekenis | Onderzoekt de toepassingen |
| Maakt zijn werk af | Start projecten |
| Kopieert nauwkeurig | Creëert nieuwe ontwerpen |
| Houdt van school | Geniet van leren |
| Technicus | Uitvinden |
| Is tevreden over eigen leren/kunnen | Is hoogst zelfkritisch |
Iedereen begrijpt uit deze tabel dat hoogbegaafd iets heel anders is dan hoogintelligent, maar dat deze twee wel snel verward kunnen worden. Dat we hoogintelligente kinderen vaak hoogbegaafd noemen, en dat veel hoogbegaafden eindigen met een heel ander stempel. Wat voor stempel is verschillend, regelmatig in ieder geval dat van vreemde vogel.
Is hoogbegaafdheid erfelijk?
Hoogbegaafdheid is lastig te testen, omdat je eigenlijk alleen het IQ kunt meten, maar dit zegt dus meer over hoge intelligentie. Hoogbegaafdheid is meer dan dat. De eigenschappen van hoogbegaafdheid worden lang niet altijd herkend en erkend, zelfs niet door de beste psychologen. Dat is wel degelijk lastig, omdat hoogbegaafden in hun leven vaak tegen onverklaarbare problemen aanlopen als ze niet weten dat ze hoogbegaafd zijn.
Als de diagnose eenmaal wordt gesteld, vallen veel puzzelstukjes op hun plek. Vaak is bij volwassenen de aanleiding ofwel het vastlopen op het werk (burn-out, depressie, niet weten wat je wil) of de diagnose die bij één van hun kinderen gesteld wordt. En dan gaat het balletje rollen, hoogbegaafdheid is namelijk erfelijk.
Het is nog onduidelijk op welke manier hoogbegaafdheid genetisch bepaald is. Er zijn aanwijzingen dat het x-gebonden is, dat jongens het dus alleen kunnen erven van hun moeder. En dat meisjes het van zowel de vader als de moeder doorgegeven kunnen krijgen. Maar hoe het precies zit en waarom de één wel hoogbegaafd is en de ander niet, weten we vooralsnog niet.
Ik ben hoogbegaafd. Wij hoogbegaafden zijn ook maar mensen. Ik kan niet voor de rest spreken, maar ik heb veel last van de negatieve aandacht. Of van de mensen die zeggen dat hoogbegaafdheid onzin is. Omdat ik me dan niet serieus genomen voel, en omdat het mij met mijn kinderen ook niet verder helpt.
Ook al zijn mijn kinderen getest, altijd is er die vertwijfeling bij de juf, de begeleider of de andere ouder. Hoogbegaafd? Hij laat het niet echt zien. Is het zo of wil die moeder dat gewoon? Projecteert ze haar gevoelens op haar kind?
Het voelt als een strijd, terwijl het geen strijd zou moeten zijn. Ik blijf doorgaan met hoogbegaafdheid op de kaart zetten, met aandacht vragen voor de problematiek, en ik strijd voor de allerbeste begeleiding van mijn kinderen.
Reacties zijn van harte welkom!
- Stedentrip Oslo: da’s pas koud - 25/01/2026
- Jouw eigen ontwerp op bierglazen: maak elk moment speciaal - 27/12/2025
- De toekomst van verlichting: inbouwspots LED - 27/12/2025
Thank you! Fijn dat er wat tegengeluid is. Ik heb mezelf uiteindelijk ook laten testen, maar al loop ik tegen alle bekende hoogbegaafheidproblemen aan, blijkt mijn intelligentie ‘slechts’ op het begaafden niveau. Ik blijk dus een wannabe 🙂 Voordeel van de ervaring, al heb ik dan het echte labeltje niet, is wel dat ik het voor mijn dochter allemaal anders kan doen. Toen ze heel jong was kreeg ik idd een storm van kritiek over mijn zogenaamde pushmoederschap (heb daar ook over geblogt). Inmiddels zijn er wat ogen open gegaan van mensen die mijn dochter goed kennen. Op school was er in eerste instantie ook het vooroordeel, maar ik moet zeggen dat de kleuterjuffen dit afgelopen jaar goed hebben opgepakt en zelf met het initiatief kwamen om haar te versnellen. Dat was een superbeslissing, ze zat veel beter in haar vel 🙂
bedankt voor je reactie, ik ga je blog zeker lezen. Tja, als je in die tabel kijkt kun je volgens mij best hoogbegaafd zijn zonder dat hoge IQ. Ik denk dat een 120 soms wel hoogbegaafd is (dus aan die criteria voldoet) en een 135 niet. Maar ja, iets zwart op wit hebben is vaak essentieel inderdaad. Daarom waren wij dolblij met de 132 van mijn zoon. Niet omdat we dat IQ willen voor hem, maar omdat het bewijst wat wij allang wisten.
Dusseh… ik reken je goed. En je kind kan het ook niet van de buurvrouw hebben toch? Maar goed, het maakt ook niet uit, al lang fijn dat het met je dochter nu goed gaat!! Houden zo! En spread the word…
Haar dropout vader die alleen de havo heeft afgerond blijkt een torenhoog IQ te hebben 😉
Goedemorgen,
Opvallend dat vier jaar terug, de laatste reactie is geplaatst op dit baanbrekende stuk! Ik ga het bestuderen om goed te reageren. Ben in 1998 geniaal verklaard (176-over 200) Maar, als vrolijke, normale man, levend in de hel de domheid en arrogante vooroordelen. Groeten
Durk van Kampen
Heel veel van de vooroordelen/ veroordelingen herken ik als moeder met kinderen met ADHD/ADD helaas ook maar al te goed. Het is jammer omdat het je als ouder vaak uit je evenwicht brengt van de koers die je hebt bepaald. Meestal weet ik prima wat voor mijn gezin het beste werkt. En als ik het niet weet vraag ik advies bij mensen die mij steunen in mijn opvattingen. Toch brengen die ongefundeerde meningen mij soms van de wijs helaas. Iedere ouder wil het beste voor zijn kinderen. Dat moet het uitgangspunt zijn. Fijn dat jou kinderen een moeder hebben die begrijpt waarom ze doen zoals ze doen en daar ook voor vecht. Jammer dat je er voor moet vechten want je energie heb je echt wel nodig!
Ook hier een gezin met hb kids, hb vader en inmiddels begin ik meer en meer door te krijgen dat ik zelf ook wel eens hb zou kunnen zijn.
Nee….niet omdat ik dat zo interessant zou vinden…maar juist omdat ik vele puzzelstukjes op zijn plaats zie vallen.
En ja, ook ik ken alle vooroordelen maar al te goed.
Toen mijn dochter een groep ging overslaan (pure noodzaak…7 jaar en al depressief door alle verveling) vond ik het heel apart dat juist ouders (nou ja….vaak eigenlijk vooral moeders!!) die totaal niks af wisten van de hele materie het blijkbaar nodig vonden om opmerkingen/adviezen de ether in te slingeren “Het is toch ook belangrijk dat ze nog even lekker kind kan zijn” (uhhh…nee dus….spelen deed ze gerust ook graag…maar de kinderen in haar eigen groep vond ze “kleuterachtig”) “Besef je wel dat ze nu dan “al” op haar 11e naar het V.O. gaat? (Ja, en achteraf gezien had ze daar op haar 9e ook al prima terecht gekund….) “Nou, ze is motorisch nog niet zo sterk, gaat ze daar geen last van krijgen dan”?! (Tja, ze zit nu in 3 gymnasium en een atleet zal ze nooit gaan worden…maar gelukkig zullen ze daar in de toekomst tijdens sollicitaties ook niet naar gaan vragen schat ik zo in…”Goh, mooi hoor….al die hoge cijfers…alleen die 5 voor gym…durfde je nou echt niet over de bok te springen?…oeps….dat gaat wel een probleem opleveren mocht je hier aan de slag willen gaan als journalist”) En toen mijn zoon officieel getest was (helaas moet dat inderdaad allemaal eerst zwart op wit staan….ook hier een hoogsensitieve moeder die het op een km afstand al zag…maar ja….zie daar maar eens al die verzuurde juffen mee te overtuigen…die hebben er namelijk voor “geleerd”…toch???!…Om nog maar te zwijgen over al die kosten voor zo’n test…nee…..kregen we geen vergoeding voor…met alle voor- en nagesprekken per test ruim 1000 euro…nou ja, dan maar een jaartje niet op vakantie) was helemaal het hek van de dam. “Huh….is C ook hb? Nou…dat had ik echt noooooooit gedacht, bij zijn zus is dat inderdaad overduidelijk te merken, maar hij worstelt toch juist heel vaak met bepaalde werkjes en zo”?! (Klopt…..want juist hb kids maken vaak slordigheidsfoutjes…..en ze leren ook nog eens totaal anders….dus nee….het type “bloempotkapsel, jampotbrilletje, stoffige outfit en na schooltijd gelijk vrijwillig 5 uur lang de encyclopedie bestuderen klopt niet geheel….maar ja….vooroordelen he?!) Het feit blijft…..zodra ouders het woord “hoogbegaafd” horen vallen, lijkt er soms zelfs wel pure angst te onstaan qua reacties. Waar dat aan ligt? Best fascinerend om eens te onderzoeken…misschien in de toekomst…nu nog even niet. Want nu steek ik mijn tijd en energie liever nog even in mijn kennis vergroten qua hb. Reeds 14 boeken verslonden, cursussen gevolgd, youtube afgestruind, tientallen gesprekken gevoerd met andere ouders van hb kids, en ga zo maar door. In september ga ik weer een cursus volgen, zodat ik ook zelf “leren leren” trainingen kan gaan geven. Ik snap best dat wanneer je niet te maken hebt met hb in je naaste omgeving, je dat soort zaken ook niet gaat uitpluizen…maar….aangezien je dan dus ook niet weet hoe de vork in de steel zit, OORDEEL dan ook niet!!! Helemaal wanneer je beseft dat je kinderen en ouders regelrecht beschadigt hiermee….de wereld van hb is vaak al complex genoeg (gelukkig ook gerust vaak juist heel erg interessant en leuk) dus het laatste waar wij als ouders op zitten te wachten is al die zure negativiteit. Inmiddels heb ik na al die jaren gelukkig de huid van een olifant gekregen…maar er gaat dagelijks nog voor heel veel ouders een totaal nieuwe, onzekere wereld open wanneer ze constateren dat hun kind hb is (of zij zelf!)….mag ik dan in ieder geval voor hun wat meer begrip vragen tijdens hun zoektocht? Bij voorbaat dank namens een strijdlustige moeder…..
Zo herkenbaar wat je schrijft!!! Heb alle situaties al eens meegemaakt. Enne… motorisch ben ik ook niet zo sterk. Ik maak er nu maar een grapje van, werkt het beste. Maar eigenlijk weerhoudt de faalangst me van het sporten. En ontbreekt de wilskracht omdat ik gewend ben dat alles vanzelf gaat.. Tja HB geeft soms meer problemen dan voordelen. Toch kunnen onze kanjers het met goede begeleiding heel ver schoppen. En hebben ze die begeleiding absoluut nodig om gelukkig te worden!
Hoi Lisette,
Weer een verademend stuk over HB !!! Ik onderschrijf 100% jouw frustraties. Ook ik ben HB en moeder van een HB zoon. Daar waar ik nooit herkend en erkend ben, waardoor ik al 2x een. Burn-out heb gehad. Vecht ik voor goed onderwijs voor onze zoon !! Gelukkig hebben wij een juffrouw getroffen die zich erin verdiept en blij is met elke input vanuit mijn zijde en dat werpt zijn vruchten af naar onze zoon toe !!!
Ik kom er openlijk voor uit dat wij HB zijn of als ik twijvel, praat ik over een slimme computer in het hoofd van onze zoon. Het blijft een taboe maar er zit zo een wezelijk verschil tussen een normaal iq dat je een iq boven de 130 heb.
Blijf vooral doorschrijven over HB !!!!
Liefs Renate
Ik vermoed zelf dat het woord ‘hoogbegaafd’ een bepaalde bijklank heeft die niet per se als positief wordt gevoeld: zoiets als ‘hooghartig’, wat impliciet het gevoel zou kunnen geven dat anderen daarmee ‘minder’ (intelligent) zijn. Een ander punt is dat veel kinderen tegenwoordig een ‘stempeltje’ krijgen: dyslectisch, AD(H)D, NLD of ze kampen met voedselallergieen bijvoorbeeld. En zonder iets af te willen doen aan de problematiek die ouders en kinderen geeft het soms toch een wat ongemakkelijk gevoel als ouders dit inzetten om extra aandacht voor hún kind op te eisen op school. Ik heb zelf met veel plezier gekeken naar de items van Koefnoen, over de ouders van de Karrekrak, ik vond het in zekere zin best herkenbaar (relativeren is altijd goed!)
En ja, ik ken ze wel: ouders die geen gelegenheid laten gaan om de problemen van hun kinderen onder de aandacht te brengen, die als je de klas binnenkomt weer bij de juf staan om over de problemen van hun kinderen te praten. Ik ken een ouder die met haar kinderen stad en land is afgelopen om de regelmatig terugkerende buikpijnen van haar kinderen te laten behandelen. Uiteindelijk heeft haar zoon ook een intelligentietest gedaan waaruit bleek dat hij op sommige onderdelen vrij hoog scoorde maar op veel onderdelen was de score vrij gemiddeld; maar zelf trokken ze hier de conclusie uit dat hij ‘bijna hoogbegaafd’ was en dit vertelde de jongen dan ook aan zijn klasgenootjes hetgeen bij zijn vriendjes wel wat wenkbrauwen deed fronsen… Het gaf ze blijkbaar ergens toch het gevoel dat hij zich wat ‘meer’ voelde dan een ander. (Over die buikpijnen: daar hebben veel kids last van, soms is daar een lichamelijke oorzaak voor te vinden maar heel vaak ook niet, het is goed om dat op een gegeven moment ook te accepteren).
Ik heb zelf mijn hele leven problemen ondervonden die wellicht te maken hebben met hoogbegaafdheid en/of ‘hoogsensitiviteit’. Ik weet het niet zeker, ik ben niet specifiek getest op hoogbegaafdheid. En met de term ‘hoogsensitiviteit’ heb ik zelf toch enige moeite, op dit moment lijkt dit in de populaire literatuur een beetje een ‘containerbegrip’ te worden. Want in de psychologie is hier bij mijn weten (nog) geen harde definitie voor en moet er nog veel onderzoek naar gedaan worden voordat kan worden vastgesteld of er sprake is van een apart te benoemen persoonlijkheidskenmerk dat afwijkt van een gemiddelde.
Er wordt veel geschreven over hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit, helaas is het lang niet allemaal even wetenschappelijk. Ik lees er wel vrij veel over, soms zijn de omschreven problemen heel herkenbaar, maar soms ook echt niet. Het probleem waar ik zelf vaak tegenaan liep (en soms nog loop) is dat ik niet begrepen wordt: dingen die voor mij heel logisch zijn worden door anderen niet gezien of begrepen, maar soms is het ook andersom: zaken die anderen vanzelfsprekend vinden vind ik helemaal niet logisch… Ik was overigens op de basisschool helemaal niet snel, ik was verschrikkelijk onzeker en rekende alles 3x na, en had dan mijn sommen niet af (maar het was wel foutloos). En dingen uit mijn hoofd leren vond ik stom, dus die tafels leren en dat soort dingen ging me niet per se heel goed af…
Dat soort dingen heb ik pas later geleerd, en ook om gebruik te maken van mijn fotografisch geheugen. In die zin ben ik best een laatbloeier.
Vanwege mijn eigen ‘problemen’ stapte ik ook niet geheel zorgeloos het moederschap in. Mijn dochter (nu 13) bleek vrij snel een wel erg pientere dreumes. Ze was nog geen 1,5 toen ze kleuren begon te benoemen, en vormen, en cijfers. Alleen zijn kinderen op die leeftijd nog zó in ontwikkeling (de ene fase komt binden een sneller dan bij de ander) dat het lastig is om hier een conclusie aan te verbinden. En het was op zich ook geen enkel probleem dat ze dat kon, waarom zou het ook? Dus er was geen enkele reden om haar te laten testen. En daarbij: het was mijn eerste kind, dus lastig te zeggen of dit ‘normaal’ gedrag was of niet. Daar kwamen we eigenlijk pas een beetje achter bij de tweede, waarvan we op een gegeven moment gingen denken dat hij erg achter moest lopen qua ontwikkeling, terwijl hij in feite een vrij normale ontwikkeling doorliep….
Toen mijn dochter eenmaal naar de basisschool ging had ik nog wel het (naïeve?) idee dat de leerkrachten wel zouden zien hoe ver ze was qua ontwikkeling, maar niets was minder waar. Ze werd beschouwd als ‘goed gemiddeld’; zo zei de juf van gr 2 bij het rapport ‘ze kan prima tot 12 tellen’ terwijl ze zich in groep 1 al bezighield met tien- en honderdtallen… Maar dochterlief paste zich keurig aan aan de gemiddelden, speelde lief mee met alles en viel niet op… Bij rapportgesprekken heb ik wel eens geprobeerd aan te geven dat er wellicht wel meer in zat dan een goede gemiddelde maar in de onderbouw waren de leerkrachten daar niet erg op gericht. Zelf heb ik erg in twijfel gestaan of ik er wat mee moest doen, maar ze leek gelukkig, ze ging graag naar school en had het erg gezellig in de klas met haar vriendinnetjes.
In groep 5 veranderde dat: beste vriendin liet haar vallen en ik kreeg opeens een kind dat niet meer naar school wilde en veel last kreeg van buikpijn. Ik kwam in gesprek met haar juf en heb toen ook duidelijk gemaakt dat ze best wat uitdaging in schoolwerk kon hebben. Vanaf de bovenbouw is dat best goed opgepakt met pluswerk etc. Ze gaat nu naar 2 VWO. Of ze hoogbegaafd is weet ik niet zeker – we hebben dat tnt niet laten testen omdat er niet een echte aanleiding voor is geweest maar het zou me niet verbazen. Niet iedere hoogbegaafde hoeft er een probleem mee te ondervinden, niet altijd is het nodig een klas over te slaan. Mijn dochter stak vrij veel van haar energie in de sociale contacten, ik denk niet dat ze er gelukkig van was geworden als we haar uit haar vriendinnengroep hadden gehaald. Maar ik kan me best voorstellen dat dit voor bepaalde kinderen wél de beste oplossing is.
Zoonlief ontwikkelde zich in zijn jonge jaren vrij gemiddeld, maar inmiddels zien we dat ook hij erg slim is op bepaalde gebieden. Hij lijkt niet erg onder te doen voor zijn zus. Kinderen ontwikkelen zich niet altijd regelmatig. De journaliste op vrouw.nl met haar ‘gemiddelde kinderen’ trekt te snel conclusies, niet iedere hoogbegaafde begint als ‘filosoferende dreumes’. Haar kinderen zijn nog maar 3 en 5, moeilijk te zeggen hoe ze zich verder zullen ontwikkelen. (Overigens las ik het artikel niet als kritiek op ouders van hoogbegaafden, lees het nog maar eens een keer goed, het was iets genuanceerder bedoeld).
Wat dat betreft zeggen die lijstjes met kenmerken van een ‘hoogbegaafde’ ook niet zoveel, hoogbegaafden verschillen onderling in persoonlijkheidskenmerken net zoveel als ‘gewone’ mensen. Hoogbegaafden hebben nog veel te veel te maken met bepaalde stereotiepen die lang niet altijd kloppen. Ik denk dat dat komt omdat juist de hoogbegaafden die te maken krijgen met problemen (die wellicht meer ontstaan door de combinatie met andere persoonlijkheidskenmerken) wat meer de aandacht trekken. Ik heb zelf een tijd psychologie gestudeerd en heb daaraan overgehouden dat ik de dingen het liefst toch zoveel mogelijk op een wetenschappelijke manier benader. Zo is een IQ-test een momentopname, die zegt iets over je gemeten IQ op dat moment. Dat kan volgende week, volgend jaar wel weer anders zijn. Zeker bij kinderen is er dan nog niet zeker te voorspellen wat hun IQ zal zijn als ze volwassen zijn, ontwikkeling verloopt niet altijd regelmatig. Sommige kinderen ontwikkelen zich langer door dan andere. Het ligt natuurlijk wel in de verwachting dat een kind dat nu een hoog IQ heeft dat later ook zal hebben. En dat een kind dat zich nu anders voelt dan klasgenootjes daar op latere leeftijd ook problemen mee kan ondervinden. Het is goed om dat te onderkennen en dan vooral er wat aan te doen, want uiteindelijk gaat het niet om de ouders maar om het welzijn van het kind. Dat je daarbij als ouders tegen vooroordelen aanloopt is eigenlijk onvermijdelijk. Als je er niet zelf mee te maken hebt is het moeilijk te begrijpen, en dat is wat de ouders van hoogbegaafden zelf dan misschien ook moeten onderkennen.
Mensen die willen dat hun kind hoogbegaafd is weten niet waar ze het over hebben. Waren mijn kinderen alleen maar hoogintelligent dat zouden een hoop problemen minder zijn. Hier 3 hb kids en vooral de hele basisschool periode is een drama. De jongste zit op hb onderwijs en zelfs daar begrijpen ze het niet. Gelukkig heeft de oudste na het “uitzitten” van de basisschool zijn draai gevonden op middelbaar onderwijs (nu 4 vwo). De middelste start morgen op de middelbare school waar ook een hbcoordinator is dus we hebben hoop.
Alleen de jongste moet nu nog 3 jaar ploeteren en heeft met zijn 145 + iq ook echt de meeste problemen. Zo sneu om te zien en ook zo herkenbaar als wij terugkijken op onze eigen jeugd. Maar wij zijn ook goed terecht gekomen dus we houden hoop.
Zo herkenbaar je stuk en ook alle vorige reacties! Zodra je de term HB noemt kom je terecht in een mijnenveld.
Alle drie mijn kinderen zijn “gezegend” met HB en pfffff wat is het soms moeizaam.
Zowel thuis (zowel HB als HD en dat keer vier :-/) en dan ook voortdurend uitleggen waarom je kinderen zijn zoals ze zijn, waarom je met ze in discussie gaat. Omdat een HB kind niet onder de indruk is van een “nee, en daarmee uit”.
Mijn jongste is met 3 wel klaar met de peuterspeelzaal werkjes. En mag dus nog niet naar de basisschool.. Thuis is hij niet te genieten dus en moet ik vol aan de bak om hem uit te dagen.
Bedankt voor je reactie! Wat is HD eigenlijk? zo hoogbegaafd ben ik toch weer niet 😉
Mijn jongste is uiteindelijk eerder ingestroomd op de basisschool. Oh, wat had ik dat bij de oudste ook graag gehad. Ik werd echt gek dat laatste halfjaar!
Probleem is dat daarna school ook tegenvalt, zeker als je zelf aan het uitdagen bent (waar je niet aan ontkomt). Het niveau in de instroomgroep is nauwelijks hoger dan de peuterspeelzaal..
Die van mij is nu bijna 4,5 en ze is naar groep 2. Ze leest al, ik ben dus erg benieuwd hoe het komend schooljaar gaat verlopen. Er bovenop zitten, het enige wat werkt!
Oh, en ik heb qua peuter/kleuter met ontwikkelingsvoorsprong wel veel aan de expertgroep ontwikkelingsvoorsprong. Even googelen als je het nog niet kent
5 jaar geleden werd dit interview gepubliceerd, we liepen heel hard op psychiatrie af! (http://www.zwijsenouders.nl/Artikel/Hoogbegaafdheid-en-schoolkeuze-interview.htm), Nu, 5 jaar later, heeft ze zich ontwikkeld tot een jongedame van 12 die normaal kan functioneren, vrienden heeft en lol heeft in het leven. Ik heb gekozen voor full-time hb onderwijs en dat is voor haar de beste beslissing ooit geweest.
Ze gaat volgende week starten in de brugklas, wel in een speciale brugklas (Talent HZM, Huizermaat.nl), en heeft er enorm veel zin in.
Ooit zij iemand tegen mij: 3 hb kinderen, dan zul je wel trots zijn.
Ik ben altijd trots op mijn kinderen en hoop dat elke ouder dat is ongeacht IQ of niveau. Maar inderdaad, ik herken het wel dat het woord “hoogbegaafd” een nare bijsmaak heeft gekregen. Ik vermijd het zoveel mogelijk en vertaal het niet als “slim” maar als “hersenen die anders werken en dus anders leren”. En soms baal ik daar van.
Hoi Lisette,
Via via kwam in dit bericht terecht en.. herken heel veel :/ helaas. Maar.. aangezien ook wij aan het rondkijken/zoeken zijn voor onze beide kinderen. Hoe is het nu met je dochter? hoe was/is Huizermaat? Ik ben extra nieuwsgierig naar het resultaat nu je een aantal jaren verder bent. En juist omdat wij iig voor onze jongste (9jr. maar krijgt groep 8 werk..) aan het rondkijken zijn naar een geschikt vervolg. Oudste (14jr) zit hier in het dorp op het VWO maar zit daar niet echt lekker op d’r plek.. wie weet kunnen we ‘om’?
Kortom.. nieuwsgierig! 😀 hoor graag van je!
Dankje. Gewoon voor het eerlijk en duidelijk zijn. Met een vastgelopen depressief kind, dan is hb ineens een scheldwoord in hulpverlening. Want hij heeft vast gewoon ass en is heus zo slim niet.
Dit bevestigde weer wat ik al weet.
Hallo
Veel herkenning hier. HB is voor onze vijfde zoon een strijd. Vanaf dag 2 in de kleuterklas wilde hij eigenlijk niet meer naar school. Hij is toch blijven gaan maar bleef tussendoor ook periodes thuis om af te kicken en weer op te laden. In de lagere school liep het het best omdat hij daar meer vrijheid kreeg om zijn eigen ding te doen. Het middelbaar daarentegen was een ramp. Ook voor mij want ik gaf er zelf les. Mijn strijd voor erkenning en pogingen om een zorgbeleid voor hoogbegaafde leerlingen uit te bouwen stuitte op onbegrip. Mijn collega’s begonnen mij als een bedreiging te zien. Twee jaar geleden ben ik gecrasht. Burn-out. Ik wil ook niet meer terug naar de bekrompen en verstikkende school. De zoon heeft ondertussen met de vingers in de neus maar ook met heel veel frustratie zijn diploma behaald en kijkt nu uit naar de universiteit. Ik hoop dat hij daar eindelijk vindt wat hij zoekt: gelijkgezinde studenten, verstandige proffen en uitdagingen die hem prikkelen.
Mooi stuk! Publiceer deze week iets dat hier zijdelings mee te maken heeft, zal naar je verwijzen.
Er staat deze week een stuk over vervroegd instromen op de basisschool op de planning!
Hoogbegaafd is voor ouder en kind lastig. Soms denk ik wel mag ik een gemiddeld kind dat zou voor hem een stuk makkelijker zijn.
Vooral het stukje onderpresteren vind ik lastig. “Hij doet zo weinig” en “hij komt nergens aan toe” zijn moeilijke punten… ;(
Fijn om te lezen. Ik ben een moeder die beseft dat hoogbegaafd zijn veel negativiteit met zich meebrengt vanuit de maatschappij en omgeving en daarom heel lang aan struisvogelpolitiek heb gedaan. Nu mijn zoon tegen problemen aanloopt… ga ik hiermee aan de slag. Voor hem en voor mij! Ik heb veel hieraan… bedankt
Ik reageer er even op. Mijn IQ is rond de 150 (hoog genoeg om de IQ test zelfs onnauwkeurig te verklaren qua bereik). Ik ben 30 jaar oud, was de slimste van de klas maar nooit de best presterende. Ik heb nu een MBO baan omdat ik wat moest, begrijp bijna alles op heel de wereld (gruwelijk irritant, je hebt de neiging overal rekening mee te moeten houden, gaat ten kosten van jezelf als je niet oppast).
Een tip aan alle ouders: Erken je kind en geloof het alsjeblieft als hij/zij zegt dat er over nagedacht is of het onder controle is. De werkwijzen en denkwijzen zijn heel anders maar kloppen echt en zijn dieper dan je je voor kan stellen en zelfs dieper dan dat je kind met woorden uit kan leggen.
Je kind zal zich zonder aandacht er voor vereenzamen omdat z’n vrienden en vriendinnen hem/haar en het gedrag niet zullen snappen. Van grappen tot uitleg tot het bespreken van eigen emoties.
Moet je eens voorstellen dat je bij elk antwoord in je hoofd twee nieuwr vragen krijgt.
Als kind valt dit vaak nog niet op omdat de rustige.opvoedomgeving bik ouders nog voor veel prikkels afschermt. Volwassen hoogbegaafde komen hiermee in de knoei.
Mijn beste vrienden waren buitenbeentjes, autisten, add-ers en iedereen die buiten de boot viel. De overlap in gedrag is er, maar het is absoluut niet het zelfde. Ik ben sociaal sterk, alleen vanuit mij naar anderen. Anderen richting mij dat gaat nergens over (ze proberen het wel maar snapoen niet hoe ik in elkaar steek dus ik heb geleerd goed toneel te spelen. Met als gevolg dat je je ei niet ergens meer kwijt kan).
Enfin, een hele tekst en ik kan hier meer over schrijven als dat er data op de website past. Helemaal met de voorbeelde erbij.
Ik ben aan het kijken of ik een nieuwe carriere kan starten waarin ik soortgelijken kan helpen en zij mij ook verder kunnen helpen. Het is i.m.o. een grote genegeerde groep die doodongelukkig het leven door kan gaan als er niks aan gedaan wordt, dit terwijl ze de oplossingen kunnen bedenken om de wereld sneller vooruit te laten gaa dan dat de wereld zelf zich voor kan stellen.
Ik lees dit nog wel even na binnenkort mochten er vragen zijn maar ik wil geen topic kapen en ga niet zomaar een emaim adres op het internet verstrekken.
M.v.g.
Koen
Het is overigens getypt op een telefoon en mijn handen zijn vrij groot. Begin alsjeblieft niet over die paar typfouten want ik weet dat ze erin staan. De inhoud klopt en daar draait het even om. Het is een reactie en geen sollicitatiebrief. Dingen zoals spelling zijn maar zeer beperkt in hokjes en heeft niks met het kunnen van een hoogbegaafde te maken. Dat dit nu niet van invloed is is dus een voorbeeld van hoe een hoogbegaafde denkt. Die invloed/inspanning gaat weer uit naar andere dingen op dat moment.
Maar een reactie op de vraag. Ja, je wilt hoogbegaafd zijn, enkel niet in deze wereld of niet in hoe deze tekortkomende wereld in elkaar steekt. Daar zie ke gewoonweg teveel oplossingen voor die vanwege “domme door mensen gemaakte regels en problemen” niet doorgevoerd kunnen worden. Je bent werkelijk te slim voor deze wereld.
Bedankt voor je reactie Koen! Er is inderdaad nog een hoop werk te verrichten