Dit voorjaar beging ik een spannende tocht: ik ben met twee van mijn kinderen op roadtrip geweest door Europa. Nu is roadtrip misschien een vrij groot woord, want we reden gewoon linea recta naar onze bestemming. En Europa is eigenlijk ook wat hoog gegrepen, we gingen door Nederland en Duitsland. Maar ja, ik overdrijf graag en roadtrip en Europa klinken interessant, al kun je het ook gewoon een pretparkreis naar Duitsland noemen.
Europa-Park
Europa was wel een terugkerend onderwerp in deze, we gingen namelijk naar Europa-Park. Voor wie het niet kent (99% van de Nederlanders): Dit is een enorm pretpark in Duitsland. Zeg maar het Euro Disney van Duitsland. Het is dan ook het tweede drukbezochte pretpark in Europa. Niet door Nederlanders dus, vooral door Duitsers, Fransen en Zwitsers.
Daar moet verandering in komen, en daar komt bloggend Nederland (en België) om de hoek kijken. Ik was uitgenodigd om Europa-Park met een groep bloggers te komen ontdekken tijdens een speciale persreis en daar mocht ik mijn gezin voor meenemen. Manlief bedankte vriendelijk voor deze eer, die gaat al kotsen als hij aan een achtbaan denkt.
Even twijfelde ik: zou ik die reis wel alleen kunnen maken? Maar na een paar nachtjes slapen (en onverrichter zake leuren bij iedereen of er alsjeblieft iemand mee wilde) besloot ik: dit kan ik best. Ik bedoel, ik volg Tikva van Gezinopreis al een tijdje, en die trok drie weken door Maleisië met haar dochter van 4. Dan kan ik toch wel naar Duitsland rijden? Wel besteedde ik de dochter uit aan oma. Met twee kinderen in plaats van drie leek mij iets fijner qua reis en ook in het park zelf. Dit bleek een goede zet!
Europa-Park ligt in Rust (spreek uit op zijn Duits, dus ROEST!!! JA! BITTE!) en dit ligt eigenlijk vlakbij Frankrijk (net over de grens bij Straatsburg) en een stukje boven Zwitserland. Na wat nadenken en overleg met verschillende ervaren partijen besloot ik via Venlo te rijden en dan door Duitsland naar beneden. Dit om dat vreselijke België te ontwijken met slechte wegen en wegwerkzaamheden, ik had nog een klein trauma van onze terugreis van vakantie deze zomer.
De heenreis
Voorbereidingen
Anyways, we werden op woensdag 2 mei rond 16.00 uur verwacht in Rust. Om 7.00 uur vertrok ik dus met een volgepakte auto, twee slaperige jongetjes en een krat met eten, DVD’s en iPads. De route was uitgestippeld en gecheckt, de tank zat vol, de auto was nieuw. Niets kon er misgaan!
Natuurlijk had ik best een beetje de bibbers. Zo’n hele reis had ik nog nooit alleen gemaakt. Hoewel, 15 jaar geleden backpackte ik lachend door Australië, waar we soms 1000 kilometer in een nacht reden. Maar toch, nu was alles anders. Ik had kinderen bij me en was de enige volwassene, en kende ook mijn nieuwe auto niet zo goed. Voor het eerst in de 15 jaar dat ik mijn rijbewijs heb was ik zelfs lid geworden van de ANWB. Want ANWmanlief zou mij nu bij pech niet komen redden.
Kotsen
Het eerste stukje ging lekker. De jongste keek achterin een filmpje en de oudste en ik kletsten wat. Helaas was er rond Eindhoven veel file, waardoor het langzaam rijden en stilstaan was. Dat de maag van de jongste daar niet tegen bestand was bleek pas op het laatste moment. Hij dacht (net op een stukje waar het weer reed) dat hij moest kotsen en dat klopte ook, direct kwam zijn maaginhoud eruit. Het in allerijl aangegeven zakje was nog niet open, waardoor die maaginhoud erop lag en alsnog op zijn broek viel.
Bij de eerstvolgende parkeerplaats bleken vooral broek en jas aangedaan, de auto was nog netjes. Wel fijn, weet je wel, hij is toch nieuw. Zo nieuw dat er een ding met natte poetsdoekjes in de veiligheidskit bleek te zitten. In het cellofaan van de wijnfles (bij gebrek aan zakjes) stopte ik al het afval en ik hees het kind in nieuwe kleding. Bij het eerstvolgende benzinestation met weghotel dook ik de plee in om zijn broek uit te spoelen, want voorlopig zouden we geen wasmachine tegenkomen. Zo’n dyson handendroger blijkt ideaal om kleding snel te drogen, weer wat geleerd!
Portemonnee kwijt
Uiteraard voelde ik mij op en top wereldreiziger. Had ik dat even mooi opgelost! Stralend van trots stapte ik de auto weer in. We zouden nog even wat tasjes kopen bij het benzinestation en dan weer op weggaan. Tot ik me realiseerde dat mijn portemonnee nog op die plee in dat hotel lag. Oh nee!
Mijn kinderen zeiden dat ze verbaasd waren over mijn snelheid bij het sprintje wat ik trok. De portemonnee lag er nog op de plee, het was gelukkig nog niet druk in het hotel (het was ook pas 8.45 uur) en na de aanschaf van wat tasjes vertrokken wij voorwaarts. Al huilde de jongste dat hij wel erg graag naar huis wilde.
Zo. En toen waren we Nederland nog niet eens uit. Waar ik aan begonnen was? Ik vroeg het mezelf af. Echter, het volgende stuk ging een stuk beter. Op de Duitse autobahn kon ik lekker gas geven, de files waren voorbij en de wegwerkzaamheden vielen mee. We kochten een broodje en een drankje onderweg (al serveren ze in Duitsland om 11.00 uur ook al Bratwurst mit Kartoffeln) en tuften voort. Ook ontdekte ik dat Euro 95 benzine in Duitsland Super heet, leve google. Want ik ging hier uit principe natuurlijk niet mijn man voor bellen.
Na nog een korte plaspauze op een parkeerplaats zonder wc (zo handig om zoons te hebben, dan heb je aan een boom genoeg) bereikten we Rust. Eindelijk rust!
Over Europa-Park kun je in dit artikel meer lezen. Wat hebben we genoten! Helaas zat het er na twee nachten weer op, en vrijdag keerden we huiswaarts.
De terugreis
Het is lachwekkend hoe je een heenreis tot in de puntjes voorbereid met eten, drinken, routeplanner, tijdsplanning en overweging om te overnachten. Terwijl je bij de terugreis denkt: we flikkeren alles in de auto en dan zien we het wel. Tenminste, ik wel.
We flikkerden dus alles in de auto na een laatste rondje achtbanen, en we reden immer gerade aus weer naar huis. Uiteraard had ik heus de route gecheckt, maar die dacht dat het via België korter was en daar had ik geen zin in. Het reed veel beter terug door Duitsland. We namen een kleine shortcut om een file te ontwijken, leve google maps, en dat was dat. Alsof ik dit elke week deed.
Plassen in een flesje
Wel moesten de kinderen drie keer in een uur plassen, en ja, ook dan is het handig om jongens te hebben. Dat kon perfect in een leeg flesje. Alhoewel, toen er eenmaal wat inzat durfde ik ze niet aan te bevelen om hem weer open te maken en er nog wat bij te doen, dus we stopten een paar keer extra voor een plaspauze. En we namen een goede, verantwoorde maaltijd bij de Mac toen we weer in Nederland ware. Gek, hoe Venlo vorige week nog voelde als een verre vakantie en we nu het idee hadden dat we bijna thuis waren toen we bij Venlo waren.
De laatste kilometers konden vol gas en toen waren we weer veilig thuis.
De wegen in Duitsland bleken heerlijk te rijden en er zijn veel stops met schone wc’s onderweg. Zo’n roadtrip is dus absoluut voor herhaling vatbaar! En natuurlijk ben ik vooral blij dat er geen gekke dingen zijn gebeurd onderweg en dat alles veilig is verlopen…
Wim en Greet
Wat ons door de zeven uur durende heenreis en dito terugreis wel een beetje heen heeft geholpen, was het verhaal van Wim en Greet. Namelijk, na het kotsavontuur leek het mij beter als de jongste geen DVD’s meer zou kijken en de oudste vond de reis nogal saai. We zagen slechts twee mooie auto’s onderweg (een Ferrari en een McLaren) en verder niks bijzonders. Gelukkig doemde daar, op de Duitse Autobahn, net onder Karlsruhe, de auto van Wim en Greet op.
Over Wim en Greet kun je alles lezen in de speciale serie die ik erover schreef. Met 14 uur aan materiaal zal deze verhaallijn nog wel even doorgaan. Je kunt alvast beginnen met deel 1: de trip naar Baden-Baden. Hierna volgen de hoofdstukken zich vanzelf op.
Gelukkig kom je met een beetje fantasie zo’n reis wel door. Volgend jaar weer!
- Ik ga de Vierdaagse lopen! - 10/04/2026
- Wandelen is niet alleen voor boomers - 01/04/2026
- De badkamer renoveren: wat, wanneer en hoe? - 31/03/2026
Haha geweldig!