Als ik jou vraag waar je 11 jaar geleden was, weet je dat dan? Natuurlijk, waarschijnlijk weet je dat niet. Misschien weet je nog waar je was toen je hoorde dat Prinses Diana overleed, dat Amalia was geboren en dat Nederland Europees kampioen was geworden (ik niet, toen was ik drie). Maar van 11 jaar geleden weet ik het dan weer precies. Ik lag in het ziekenhuis. En ik merk elk jaar weer dat ik de bevalling herbeleef.
De bevalling herbeleven
Dat begint de avond ervoor al, want toen begon het al, zo rond een uur of 23.00. Dat is het moment waarop voor mij de herbeleving begint. Wat oh, wat was het een bijzondere gebeurtenis. Niet alleen als meisje (kom op, ik was 22) die op het punt stond haar eerste kind te baren, maar ook als verloskundige in opleiding. Ik wist wat er komen ging, en toch ook weer niet.
Uiteraard staat deze dag in het teken van de zoon: hij is jarig! Maar ach we vieren het niet echt, hij keek een beetje meewarig naar de kinderachtige slingers en een zoen wilde hij al helemaal niet.
Nu zit hij op school en zit ik in gedachten weer weeën weg te puffen. Het grappige is dat het dit jaar ook op dezelfde dag valt: ik beviel op dinsdag. Vanaf vrijdag 29 juni, de dag dat ik was uitgerekend, ben ik al aan het terugblikken.
Puffen met vriendin J.
En vandaag denk ik er al aan vanaf vanochtend vroeg. Alle momenten komen van de bevalling komen voorbij: nu belde ik vriendin J, en kwam ze naar me toe (vandaag kwam ze ook echt, om wederom samen te puffen). Nu kwam de verloskundige (die heb ik vandaag nog niet gezien). Erna ging ik in bad. Toen kwam mijn man thuis eten en hij keek heel moeilijk. Toen kwam de verloskundige weer. Het bleek voor geen meter opgeschoten.
Samen met vriendin J. haal ik nu herinneringen op. Sommige stukken ben ik kwijt, maar die weet zij nog precies. Hoe ze zich achter de bank moest verstoppen omdat mijn moeder voor de deur stond. En hoe verbaasd ze was dat ik rond lunchtijd gewoon twee boterhammen bestelde. Ja, hallo, een mens moet toch eten.
Naar het ziekenhuis
Uiteindelijk vertrokken we rond 19.00 uur naar het ziekenhuis. Ik had toen al uren vijf centimeter ontsluiting, veel pijn (iemand ooit beenweeën gehad? Verschrikkelijk!) en nog belangrijker: er gebeurde dus niets. Er moest wel iets gebeuren vond ik zelf, dus ik koos voor een ritje naar het ziekenhuis. Ik vond het ook eigenlijk wel lekker, even buiten zijn. Ja, het was toen ook mooi weer. Een hete, droge lente en mooie junimaand. Erna werd de zomer ruk, dus bereid je maar vast voor.
Anyway, het hele uitgebreide bevallingsverhaal heb ik vorig jaar al uit de doeken gedaan op mijn website. Wil je meer ins en outs dan moet je dat vooral lezen. Ik kan de opluchting nog voelen toen het om 21.06 eindelijk zover was. Want na dat ritje naar het ziekenhuis en een paar hobbeltjes in de weg ging het ineens hard, en werd de zoon gelanceerd.
11 jaar later
Nu is hij dus alweer 11. We hebben een hoop meegemaakt in die 11 jaar! Alleen al een trouwerij en nog twee kindjes. Zij eerste woordje (WKK). Een wat hobbelige schoolcarrière. De liefde voor het tuindersvak en dan vooral de machines. De ontwikkeling van een enorme fascinatie voor brommers. Het uitzoeken van een middelbare school. As we speak oefent de zoon voor de musical, aanstaande maandag, en dan gaan we weer een heel nieuwe fase in.
Alle cliché’s zijn waar. Het gaat zo hard. Maar: het wordt ook alleen maar leuker! En ook: op een gegeven moment gaan de kinderen later naar bed dan jij zelf. Dat ook. En moet je op een snikhete zondagmiddag mee naar Ikea om een gamers bureau uit te zoeken. Love it, op naar de volgende 11 jaar! 😉
- Ik ga de Vierdaagse lopen! - 10/04/2026
- Wandelen is niet alleen voor boomers - 01/04/2026
- De badkamer renoveren: wat, wanneer en hoe? - 31/03/2026
Van harte gefeliciteerd!
Ook al is de dag al bijna om: fijne herinneringsdag en verjaardag!
Is deze dag je goed bevallen?